Wat ik achteraf weet is dat ik altijd mijn best heb gedaan ergens bij te horen. Ik had altijd het gevoel dat ik anders was en ik dacht dat iedereen zich zo voelde. Dat wil niet zeggen dat ik me ook altijd aanpaste. Zo heb ik op mijn veertiende besloten dat ik alleen nog kleding wilde dragen die ik zelf mooi vond. Ik naaide bloemen op een levi’s 501 spijkerbroek, kocht een hoed en trok een dikke trui van mijn vader aan. Zo liep ik rond, compleet anders dan de rest. Ik werd toen al gepest op school en hoorde nergens bij. Dat maakte dat ik besloot dat ik geen concessies meer hoefde te doen over hoe ik eruit zag, want dat maakte kennelijk toch niets uit.

Ik ging op mijn achtiende op kamers, ik kon niet wachten om de deur uit te gaan en echt zelfstandig te worden. Ik studeerde psychologie in Tilburg. Ik had alleen geen idee hoe je zo’n studie aan moest pakken. Ik ging lang niet altijd naar college, al nam ik mezelf echt voor het wel te doen. Werkgroepen zoals je nu hebt, had je toen nog niet. Ik las ook vaak niet de boeken. In plaats daarvan regelde ik een samenvatting die ik leerde en kopieerde ik als het kon de aantekeningen. Als vergat ik die vaak door te nemen. Zo haalde ik mijn propedeuse en ook mijn tweede jaar. Er was trouwens 1 vak waar ik wel alles van gelezen heb, dat wat vrouwenstudies. Dat vond ik echt super interessant en was ik dus gemotiveerd om er echt alles uit te halen.

Ik werd steeds onzekerder over mijn studie. Ik heb nog geprobeerd contact te krijgen met de loopbaanbegeleider maar die was overspannen. Toen dat niet lukte ben ik gestopt. Dat was de eerste keer dat ik een grote beslissing nam uit angst. Omdat ik merkte dat ik hulp nodig had ben ik door de studentenpsycholoog doorverwezen naar een psycholoog.

Puzzelstukjes

Ik ben toen overgestapt op de PABO. Gezien mijn vooropleiding mocht ik na een aantal gesprekken halverwege het derde jaar beginnen. Ik moest wel stage lopen en laten zien dat ik het kon. Ik liet kennelijk voldoende zien en mocht starten. In anderhalf jaar heb ik de PABO afgerond en ging voor de klas staan. Ik was dodelijk onzeker, had het gevoel dat in een slechte juf was. Ging op eigen initiatief naar verschillende scholen en stond voor verschillende groepen. Tussendoor ging ik op reis. En daar bedacht ik: het moet anders.

Dat deed ik, ik ging orthopedagogiek studeren. Dat kon verkort en in 2 jaar was ik geslaagd. Ik heb gewerkt op de PABO en binnen de jeugdzorg, als onderzoeker bij een samenwerkingsverband en toen maar weer het onderwijs in. En al die jaren was werk iets wat moest. Niet wat ik leuk vond, het kostte me zelfs vaak zoveel energie dat ik er doodmoe van werd. Niet omdat het te moeilijk was, maar omdat ik me zo moest aanpassen.

Totdat ik voor weer een nieuwe baan ik een assessment moest doen. En daaruit kwam dat het goed mogelijk was dat ik hoogbegaafd was.

WOW?

Zoals gezegd ben ik al op jonge leeftijd naar een psycholoog geweest. Omdat onvoldoende hielp heb ik van alles geprobeerd; individuele therapie, groepstherapie, helderziende, psychotherapie, gedragstherapie. Alle boeken over hoogsensitiviteit en positieve psychologie heb ik gelezen.
En ja, daar heb ik veel van geleerd. Maar weten dat ik hoogbegaafd, dat was het puzzelstukje dat ik nodig had. Daardoor viel het stukje voor stukje op zijn plaats.

Stappen naar geluk

Op dat moment is het zaadje gepland en kwam ik erachter dat ik andere mogelijkheden had. Dat ik andere keuzes kon maken.

Alleen was ik mezelf al zo kwijt geraakt dat ik duizend idee├źn had. Maar echt geen idee waar ik me echt op wilde focussen, waar ik echt gelukkig van werd. Daarnaast was ik bang. Heel erg bang. Bang dat ik mezelf en mijn gezin in de afgrond zou storten. Dat ik voor iets zou kiezen dat niets opbracht en dat we de zwemlessen van de kinderen niet meer zouden kunnen betalen.

Ik ben begonnen met lezen en luisteren van podcasts. Ik heb een heleboel coaches gehad, die zelf niet wisten dat ze mijn coach waren. Ik heb een aantal coach-programma’s gekocht en actief gevolgd. Ik ging influecners volgen en daar meningen over vormen. Bekijken wat we me leuk leek om te doen, mensen die ik integer en minder integer vond. Na een jaar heb ik ontslag genomen. Niet om meteen mijn droomwerk te gaan doen. Maar om het ondernemen te leren, met iets dat ik als kon. Onderzoeken bij hoogbegaafden, dat ik nog steeds met veel liefde doe. Maar als hoogbegaafde heb ik afwisseling nodig.

Af en toe word ik door moeders gevraagd ze te coachen. Ze te leren omgaan met hun eigen hoogbegaafdheid en hun weg te vinden in het leven. Dat gaf en geeft me zoveel energie! Dat past bij mij.

Nu wil ik groeien. Steeds meer doen wat ik echt leuk vindt. Ik ben er dankbaar voor dat ik het kan ontdekken. Stap voor stap naar een leven waar ik echt blij van wordt. Waarbij ik me niet steeds over mijn grenzen hoeft te gaan, me niet zoveel hoef aan te passen dat ik niet meer weet wie ik zelf ben. En daar kan ik jou ook bij helpen. De stappen die je zet zijn voor elk gebied in je leven hetzelfde. En nee, dat lukt je niet binnen 3 maanden, maar je zult versteld staan wat je in een jaar kan bereiken.

TERUG NAAR OVER MIJ

CONTACT

VOOR DE BELLERS: 06 20389435

VOOR DE MAILERS: LIESBETHROMBOUTS@BUREAUHOOGBEGAAFD.NL